| |  
" …Ένα μέλλον για το παρελθόν μας: Το σύνθημα του Συμβουλίου της Ευρώπης δίνει τη σωστή διάσταση του προβλήματος της προστασίας της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, που οριοθετεί το βασικό ορατό τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς κάθε λαού (...) Και τώρα τα περισσότερα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης έχουν στα χέρια τους τη Σύμβαση και τις Αποφάσεις της Γρανάδας, βασικά εργαλεία για την υλοποίηση πια των σωστών μέτρων για την συντήρηση, προβολή και ένταξη στη σύγχρονη ζωής της αρχιτεκτονικής τους κληρονομιάς...
" Τα παραπάνω αποτελούν μέρος της εισαγωγής στην Ελληνική έκδοση (1986) της "Σύμβασης της Γρανάδας του 1985 " και τα υπογράφει η τότε Υπουργός Πολιτισμού, η αείμνηστη Μ. Μερκούρη. Αλλά τα "βασικά εργαλεία" δεν είναι μόνο οι συμβάσεις και οι πράγματι καλοί πρόλογοι.
Τα ουσιαστικά "βασικά εργαλεία" είναι το μεράκι, η γνώση και (γιατί όχι) η φαντασία. Μετά από χρόνια επαγγελματικής απασχόλησης με την συντήρηση, την επισκευή και την ενίσχυση κτισμάτων, διαπίστωσα ότι, στην Ελλάδα, ενώ υπάρχει η δυνατότητα να γίνονται σωστές επεμβάσεις, παρατηρούνται δυστυχώς αρκετές κακότεχνες επεμβάσεις που με ανάγκασαν να ασχοληθώ με αυτό το βιβλίο. Δεν έχω την πρόθεση να κάνω κριτική ή να πείσω συναδέλφους ότι αυτά που θα πω είναι ΤΑ σωστά! Θα ήθελα μόνο να προβληματίσω τους συναδέλφους Πολιτικούς Μηχανικούς, ότι εκτός των νέων τεχνολογιών επισκευής κτισμάτων, υπάρχουν και παλιές μέθοδοι και ότι τα υλικά του 20ου
αιώνα δεν είναι πάντα κατάλληλα για τα παλαιά κτίσματα.
Θα ήθελα επίσης με αυτό το βιβλίο να μπορέσω να αγγίξω την ευαισθησία μερικών Αρχαιολόγων και Αρχιτεκτόνων, έτσι ώστε να καταλάβουν (αυτοί οι μερικοί) ότι το παράξενο αυτό "ΟΝ " που ονομάζεται Πολιτικός Μηχανικός μπορεί και πρέπει να έχει την δική του θέση στην αναστήλωση και ότι την θέση του δεν την δικαιούται κανένας άλλος, ο οποίος, λόγω της δικιάς του ειδικής ανωτάτης παιδείας, δεν είναι Πολιτικός Μηχανικός... Εδώ, θα απαντήσω, σε κάποιο συνάδελφο αρχιτέκτονα που, κάποτε, ορμώμενος από την εντύπωση που προκαλεί σε ΜΗ Πολιτικούς Μηχανικούς, η θέα ενός σπασμένου ξύλινου δοκαριού, πρότεινε στην μελέτη αποκαταστάσεως ενός κτιρίου να πυκνώσουμε τα φέροντα στοιχεία. "Θεώρησε” (;!) ότι η διάβρωση των άνω των εκατό χρόνων δεν μπορούσε να οδηγήσει στην μείωση της αρχικής διατομής, ώστε η συνηθισμένη φόρτιση να είναι ουσιαστικά μεγαλύτερη και συνεπώς το δοκάρι να σπάσει.
Με το ρίσκο να παρεξηγηθώ, τονίζω και πάλι την ανάγκη να καταλάβουμε ότι όπως ένας Πολιτικός Μηχανικός, δεν είναι αρχιτέκτονας ή αρχαιολόγος, έτσι και οι αρχιτέκτονες ή οι αρχαιολόγοι δεν μπορούν να μιλήσουν για το πώς θα στερεωθεί ή θα ενισχυθεί ένα κτίσμα. Και να τα πούμε έξω από τα δόντια: πως θα μου αποδείξει τι θα κάνω σε αυτές τις περιπτώσεις συνεργάτης που δεν έχει κάνει τα μαθήματα της αντοχής των υλικών, της στατικής (όχι στατιστικής όπως μου έλεγε κάποιος "ειδήμονας" αρχαιολόγος) και της δυναμικής, και που σε τελευταία ανάλυση δεν ξέρει τι σημαίνει ελαστοστατική συμπεριφορά ενός κτιρίου. Όταν μιλάμε για διεπιστημονική συνεργασία χρειάζεται και να την εφαρμόζουμε ! Μόνο έτσι θα σώσουμε την αρχιτεκτονική μας κληρονομιά.
Και μην ξεχνάμε, όσο αφορά εμάς τους … «Πολιτικούς» :
Είμαστε ειδικοί μόνο για την στατική επάρκεια, τα υπόλοιπα… μόνο γνώμες ! Αυτά!...
Ν. Αλευράς Ιούνιος 1991 - 2005
1 CD € 36.00 Στις τιμές δεν περιλαμβάνεται Φ.Π.A.Και έξοδα αποστολής | |
